Pablo Escobar urodził się w Rionegro w Kolumbii 1 grudnia 1949 roku, jako syn rolnika i nauczycielki. Dorastał w biednym i brutalnym środowisku, gdzie był świadkiem nierówności społecznych i ekonomicznych, które nękały jego kraj. Rozpoczął swoją karierę przestępczą jako drobny złodziej, kradnąc samochody, nagrobki... Read more
Pablo Escobar urodził się w Rionegro w Kolumbii 1 grudnia 1949 roku, jako syn rolnika i nauczycielki. Dorastał w biednym i brutalnym środowisku, gdzie był świadkiem nierówności społecznych i ekonomicznych, które nękały jego kraj. Rozpoczął swoją karierę przestępczą jako drobny złodziej, kradnąc samochody, nagrobki i inne przedmioty, a później zaangażował się w handel narkotykami, pracując jako przemytnik i diler.
Wkrótce zdał sobie sprawę z ogromnych zysków, jakie można było osiągnąć na kokainie, narkotyku, który stawał się coraz bardziej popularny w Stanach Zjednoczonych i Europie. Nawiązał sojusze z innymi handlarzami narkotyków i założył kartel z Medellín, który przez dekady dominował na globalnym rynku kokainy. Zbudował także ogromne imperium nieruchomości, firm i aktywów, w tym luksusowe ranczo zwane Hacienda Nápoles, gdzie miał prywatne zoo z egzotycznymi zwierzętami. Był żonaty z Marią Victorią Henao, z którą miał dwoje dzieci, Juana Pablo i Manuelę.
Co on robił?
Pablo Escobar był jedną z najbardziej wpływowych i znanych postaci w historii Kolumbii i świata. Brał udział w różnych działaniach i wydarzeniach, które miały głęboki wpływ na politykę, gospodarkę, kulturę i bezpieczeństwo jego kraju i poza nim. Niektóre z rzeczy, które robił, to:
- Przemytował do 15 ton kokainy dziennie do Stanów Zjednoczonych i innych krajów, zarabiając szacunkowo 30 miliardów dolarów rocznie na szczycie swojej potęgi. Używał różnych metod transportu narkotyków, takich jak samoloty, łodzie, łodzie podwodne, a nawet ludzkie mulice. Przekupywał, groził lub zabijał każdego, kto próbował go powstrzymać, w tym policjantów, sędziów, polityków, dziennikarzy i konkurentów.
- Prowadził wojnę przeciwko państwu i społeczeństwu kolumbijskiemu, zwłaszcza po podpisaniu przez rząd traktatu ekstradycyjnego ze Stanami Zjednoczonymi w 1979 roku, który umożliwiał ekstradycję obywateli Kolumbii oskarżonych o przestępstwa narkotykowe. Utworzył paramilitarną grupę zwaną „Los Extraditables” (Ekstradycyjni), która przeprowadziła serię ataków terrorystycznych, zamachów, porwań i zamachów bombowych, wymierzonych w urzędników państwowych, instytucje, cywilów oraz rywalizujące kartele. Finansował i wspierał także różne grupy partyzanckie, takie jak M-19 i FARC, które walczyły przeciwko rządowi i wojsku. Był odpowiedzialny za śmierć około 4 000 osób, w tym szacunkowo 200 sędziów i 1 000 policjantów.
- Próbował wejść do polityki i zdobyć legitymację oraz popularność wśród Kolumbijczyków. W 1982 roku kandydował do Kongresu jako członek Partii Liberalnej i zdobył mandat jako zastępca przedstawiciela. Jednak jego kariera polityczna była krótka, ponieważ został ujawniony i potępiony przez ministra sprawiedliwości Rodrigo Larę Bonillę, który później został zamordowany przez zabójców Escobara. Escobar próbował także negocjować z rządem, oferując spłatę długu narodowego i poddanie się w zamian za łagodne wyroki i brak ekstradycji dla siebie i swoich współpracowników. Jednak jego propozycje zostały odrzucone lub nie zostały zrealizowane, ponieważ nadal popełniał przestępstwa i unikał wymiaru sprawiedliwości.
- Kultywował publiczny wizerunek dobroczynnego i hojnego opiekuna, który pomagał biednym i zmarginalizowanym grupom społecznym. Ofiarowywał pieniądze i budował szkoły, szpitale, kościoły, boiska piłkarskie oraz projekty mieszkaniowe dla potrzebujących, zwłaszcza w swoim rodzinnym Medellín. Sponsorował także drużyny sportowe, wydarzenia kulturalne i ruchy społeczne, zdobywając poparcie i podziw wielu Kolumbijczyków, którzy widzieli w nim postać „Robin Hooda”. Wykorzystywał również swoje bogactwo i wpływy do korumpowania i manipulowania mediami, opinią publiczną oraz systemem prawnym, aby przedstawiać się jako ofiara i bohater oraz dyskredytować i osłabiać swoich wrogów.
Wzrost władzy Pablo Escobara
Pablo Escobar stał się tak potężny, ponieważ potrafił wykorzystać ogromny popyt na kokainę w Stanach Zjednoczonych i innych krajach oraz ustanowić monopol na globalny handel kokainą. Wykorzystywał także swoje bogactwo i wpływy, aby korumpować, zastraszać lub eliminować każdego, kto mu się sprzeciwiał, w tym rząd Kolumbii, Stany Zjednoczone, rywalizujące kartel i media. Próbował również zdobyć legitymację i popularność wśród Kolumbijczyków, przedstawiając się jako dobroczyńca i patriota oraz oferując negocjacje z władzami. Niektóre czynniki, które przyczyniły się do jego wzrostu władzy, to:
- Miał sieć lojalnych i skutecznych współpracowników, takich jak jego kuzyn Gustavo Gaviria, brat Roberto Escobar, szef ochrony José Gonzalo Rodríguez Gacha oraz jego zabójca John Jairo Velásquez, którzy pomagali mu prowadzić imperium narkotykowe i wykonywać jego rozkazy. Miał także kontakty z innymi baronami narkotykowymi, takimi jak Carlos Lehder, Jorge Luis Ochoa i Gilberto Rodríguez Orejuela, którzy razem z nim tworzyli kartel z Medellín.
- Miał dostęp do ogromnych ilości pasty kokainowej z Peru, Boliwii i Ekwadoru, którą przetwarzał na kokainę w swoich laboratoriach w Kolumbii. Dysponował też innowacyjnymi i zaawansowanymi metodami transportu narkotyków, takimi jak używanie samolotów, łodzi, łodzi podwodnych, a nawet ludzkich mul. Posiadał także flotę samolotów i helikopterów oraz prywatny pas startowy, które wykorzystywał do unikania wykrycia i przechwycenia.
- Miał bezwzględną i brutalną strategię wobec swoich wrogów, którą nazywał „Plata o Plomo” (srebro albo ołów). Oferował łapówki lub groźby każdemu, kto próbował go powstrzymać, a jeśli odmawiali, sięgał po morderstwo. Był odpowiedzialny za tysiące śmierci, w tym sędziów, policjantów, polityków, dziennikarzy i cywilów. Organizował także ataki terrorystyczne, takie jak zamachy bombowe, porwania i zabójstwa, które wywoływały chaos i strach w Kolumbii i poza nią. Wspierał i finansował również grupy partyzanckie, takie jak M-19 i FARC, które walczyły przeciwko rządowi i wojsku.
- Miał ambicje polityczne i publiczny wizerunek życzliwego i hojnego przywódcy, który pomagał biednym i zmarginalizowanym grupom społecznym. W 1982 roku kandydował do Kongresu jako członek Partii Liberalnej i zdobył mandat jako zastępca przedstawiciela. Przekazywał też pieniądze oraz budował szkoły, szpitale, kościoły, boiska piłkarskie i projekty mieszkaniowe dla potrzebujących, zwłaszcza w swoim rodzinnym Medellín. Sponsorował także drużyny sportowe, wydarzenia kulturalne i ruchy społeczne, zdobywając poparcie i podziw wielu Kolumbijczyków, którzy widzieli w nim postać „Robin Hooda”. Wykorzystywał też swoje bogactwo i wpływy do korumpowania i manipulowania mediami, opinią publiczną oraz systemem prawnym, aby przedstawiać się jako ofiara i bohater oraz dyskredytować i osłabiać swoich wrogów.
Rola Stanów Zjednoczonych w dojściu Pablo Escobara do władzy
Rola Stanów Zjednoczonych w dojściu Pablo Escobara do władzy była złożona i kontrowersyjna. Z jednej strony Stany Zjednoczone były jednym z głównych rynków i konsumentów kokainy Escobara, co zapewniało mu ogromne zyski i wpływy. Stany Zjednoczone miały również historię tajnego zaangażowania i interwencji w politykę i bezpieczeństwo Kolumbii, co czasami sprzyjało lub utrudniało interesy Escobara. Z drugiej strony Stany Zjednoczone były także jednym z głównych przeciwników Escobara, który dążył do jego ekstradycji i rozbicia jego imperium narkotykowego. Stany Zjednoczone wspierały i szkoliły rząd kolumbijski oraz siły bezpieczeństwa, a także rywali Escobara, w ich wysiłkach mających na celu jego schwytanie i zabicie. Stany Zjednoczone nałożyły również sankcje i wywierały presję na Kolumbię, aby współpracowała i stosowała się do ich polityki antynarkotykowej.
